Test dla rodziców

Test dla rodziców sprawdzający czy ich metody wychowawcze służą rozwojowi inteligencji emocjonalnej dziecka.

Termin ,,inteligencja emocjonalna, stosuje się dla określenia cech emocjonalnych, którymi są:

  • empatia
  • umiejętność wyrażania i rozumienia uczuć
  • umiejętność kontrolowania złości
  • niezależność
  • umiejętność dostosowania się do zmian
  • budzenie sympatii
  • umiejętność rozwiązywania problemów między ludzkich
  • wytrwałość
  • przyjazny stosunek do ludzi i świata
  • grzeczność
  • okazywanie szacunku innym

 Czy ukrywasz przed dzieckiem poważne problemy?

Tak..... Nie.....

Nie. Większość psychologów uważa, że nie powinno się ukrywać poważnych problemów rodzinnych nawet przed bardzo małymi dziećmi. Wbrew temu, co sądzi wielu ludzi, maluchy są wystarczająco silne, by podołać trudnym sprawom, a tłumaczenie problemów przynosi im korzyść.

Czy otwarcie rozmawiasz z dzieckiem o własnych wadach?

Tak.... Nie....

Tak. Aby oczekiwania i sposób myślenia dzieci stały się realistyczne, muszą one nauczyć się akceptować wady rodziców.

Czy twoje dziecko ogląda telewizję dłużej niż dwanaście godzin tygodniowo?

Tak.... Nie....

Nie. Przeciętnie amerykańskie dziecko spędza przed telewizorem dwadzieścia pięć godzin tygodniowo. Całkowita bierność towarzysząca temu zajęciu nie przyczynia się do rozwijania umiejętności emocjonalnych. Pełne przemocy programy stanowią szczególne zagrożenie w przypadku dzieci, które nie potrafią kontrolować złości.

Czy masz w domu komputer?

Tak.... Nie....

Tak. W przeszłości psychologowie i socjologowie uważali, że komputery i gry komputerowe hamują rozwój społeczny dziecka. Obecnie jednak uważa się, że jest inaczej. Dzieci (i dorośli) odkrywają nowe sposoby korzystania z komputerów i serwisów sieciowych, rozwijających umiejętności emocjonalne.

Czy uważasz się za optymistę?

Tak.... Nie...

Tak. Badania pokazują, że optymistyczne dzieci są bardziej szczęśliwe, odnoszą więcej sukcesów w szkole i są zdrowsze. Dziecko uczy się optymizmu bądź pesymizmu, obserwując postawę rodziców.

Czy pomagasz dziecku podtrzymywać przyjaźnie?

Tak.... Nie....

Tak. Naukowcy zajmujący się rozwojem dzieci wierzą, że posiadanie najlepszego przyjaciela, zwłaszcza między dziewiątym a dwunastym rokiem życia, jest najistotniejszym czynnikiem w rozwoju dziecka. Pomaga mu bowiem nauczyć się żyć w bliskim związku. Uczenie umiejętności przyjaźni powinno rozpocząć się już w bardzo wczesnym wieku.

Czy kontrolujesz programy telewizyjne i gry, w które bawi się dziecko, zwracając uwagę na zawarte w nich akty przemocy?

Tak.... Nie....

Tak. Choć nie istnieją jednoznaczne dowody świadczące o tym, że oglądanie programów telewizyjnych lub granie w gry komputerowe przedstawiające akty przemocy prowadzi do agresji u dzieci, można jednak przyjąć, że stają się przez to mniej wrażliwe na problemy i uczucia innych ludzi.

Czy każdego dnia spędzasz z dzieckiem przynajmniej piętnaście minut na dowolnych zabawach lub zajęciach?

Tak.... Nie....

Tak. Niestety, rodzice obecnie spędzają coraz mniej czasu ze swymi dziećmi. Kontakt poprzez zabawę lub dowolne zajęcia podnosi samoocenę i pewność siebie dzieci.

Czy stosujesz jasne i spójne metody dyscyplinowania dziecka i pilnujesz przestrzegania ustalonych zasad?

Tak.... Nie....

Tak. Autorytatywny styl wychowywania pozwala dzieciom uniknąć wielu problemów. Autorytatywne rodzicielstwo jest połączeniem opieki ze spójną i dostosowaną do wieku dziecka dyscypliną. Wielu ekspertów twierdzi, że zbyt uległe zachowanie rodziców jest przyczyną wzrastającej liczby problemów u dzieci, włączając buntowniczość i zachowania antyspołeczne.

Czy jesteś prawdomówny i uczciwy wobec dziecka, nawet w bolesnych momentach, takich jak choroba czy utrata pracy?

Tak... Nie...

Tak. Wielu rodziców próbuje chronić dzieci przed stresem. Przynosi to jednak więcej szkody niż pożytku. Dzieci, które nie nauczyły się radzić sobie ze stresem, kiedy dorosną są narażone na poważne problemy, zwłaszcza w związkach z bliską osobą.

 Czy członkowie waszej rodziny spotykają się ze sobą regularnie?

Tak... Nie...

Tak. Spotkania rodzinne to świetna okazja do pokazywania dziecku umiejętności rozwiązywania problemów i funkcjonowania w grupie.

Czy kładziesz nacisk na to, aby dziecko zawsze miał dobre maniery?

Tak... Nie...

Tak. Nietrudno nauczyć się dobrych manier. Są one bardzo ważne dla funkcjonowania dziecka w szkole, a także w przyszłości dla odniesienia sukcesu w życiu.

Czy uczysz dziecko dostrzegania zabawnych sytuacji w codziennym życiu, nawet w trudnych momentach?

Tak... Nie...

Tak. Coraz więcej badań wskazuje na to, że poczucie humoru jest nie tylko ważną umiejętnością społeczną, ale także istotnym czynnikiem w zachowaniu zdrowia psychofizycznego dziecka.

Czy pilnujesz dyscypliny w sprawach związanych z nauką i umiejętnościami organizacyjnymi dziecka?

Tak... Nie...

Tak. Istnieje wiele sytuacji, w których możecie zrezygnować ze sztywnej dyscypliny, lecz przyzwyczajenia związane z nauką i pracą do nich nie należą. Aby odnieść sukces w szkole i pracy, dzieci muszą nauczyć się samodyscypliny, dysponowania czasem, a także umiejętności organizacyjnych.

Czy zachęcasz dziecko do wytrwałości, nawet jeśli narzeka, że coś jest zbyt trudne i mu nie wychodzi?

Tak... Nie...

Tak. Umiejętność pokonywania frustracji i wytrwałość w obliczu porażki to najważniejsze czynniki sprzyjające osiąganiu zamierzonych celów. A jednak przeciętni rodzice nie wymagają od swych dzieci wystarczającej wytrwałości.

Czy nalegasz, aby dziecko przestrzegał zdrowej diety i codziennych ćwiczeń fizycznych?

Tak... Nie...

Tak. Oprócz oczywistych korzyści fizycznych wynikających ze stosowania odpowiedniej diety i przestrzegania regularnych ćwiczeń fizycznych, zdrowy styl życia odgrywa ważną rolę w biochemicznych procesach rozwijającego się mózgu dziecka.

Czy rozmawiasz z dzieckiem, gdy zdarza mu się skłamać (nawet jeśli sprawa była błaha)?

Tak... Nie...

Tak. Rozumienie uczciwości zmienia się wraz z wiekiem dziecka. Jednak wszyscy członkowie rodziny powinni zawsze podkreślać znaczenie prawdomówności.

Czy szanujesz prywatność dziecka, nawet jeśli podejrzewasz, że robi coś co może mu zaszkodzić albo skrzywdzić innych?

Tak... Nie...

Nie. Poczucie prywatności dziecka i zaufanie, którym darzy rodziców są jednakowo ważne w jego wychowywaniu. Niezależnie od wieku dzieci powinny rozumieć różnicę pomiędzy tym, co może być ich prywatną sprawą a tym, o czym - jako rodzice - powinniście wiedzieć.

Czy pozwalacie nauczycielowi dziecka zajmować się problemami z motywacją do nauki, nie biorąc w nich udział?

Tak... Nie...

Nie. Proces motywowania dzieci zaczyna się w domu. Badania wskazują, że im bardziej rodzic zaangażowany jest w naukę dziecka, tym większe są jego szanse na odniesienie sukcesu.

Czy uważasz, że powinieneś być bardziej tolerancyjny wobec problemów dziecka, ponieważ masz takie same (lub podobne) kłopoty?

Tak... Nie...

Nie. Nie należy się dziwić, że dzieci często doświadczają tych samych problemów co ich rodzice. Jeśli sami zmagacie się z poważnymi problemami, takimi jak depresja czy nerwowość, powinniście szukać sposobów na zmianę waszego zachowania, a także zachowania dziecka.

 Czy zostawiasz dziecko, jeśli nie chce rozmawiać o swojej złości lub zmartwieniu?

Tak... Nie...

Nie. Bardzo mało dzieci chce rozmawiać o tym, co je martwi. Jeśli chcecie jednak by wasze dziecko wyrosło na inteligentną emocjonalnie osobę powinniście zachęcać je do rozmawiania o uczuciach. Omawianie problemów i nazywanie uczuć może zmienić sposób, w jaki rozwija się mózg dziecka, tworząc połączenia między jego emocjonalną i myślącą częścią.

Czy wierzysz, że każdy problem ma rozwiązanie?

Tak... Nie...

Tak. Dzieci, podobnie jak młodzież i dorośli, powinny uczyć się szukać rozwiązań zamiast tkwić w trudnych i konfliktowych sytuacjach. Pozytywne podejście do życia może sprawić, że dziecko stanie się bardziej pewne siebie i poprawi relacje z innymi ludźmi.

 

BIBLIOGRAFIA:

,,Jak wychować dziecko  o wysokim ilorazie inteligencji emocjonalnej ‘’ -Lawrence E.Shapiro

,,Jak mówić ,żeby dzieci słuchały , jak słuchać ,żeby dzieci do nas mówiły ‘’  -A.Faber, E.Mazlish

Etyka w zawodzie nauczyciela

Człowiek jest jedyną istotą w świecie, która potrzebuje wychowania. Ujawnia się jako istota powołana do rozwoju biologicznego i duchowego, jako istota wezwana do wzrastania w jej ludzkim bytowaniu. Wychowanie nazywane bywa sztuką, umiejętnością będącą ukazywaniem perspektyw celów i wartości, ich przybliżaniem, afirmacją i przekazem. Wszystko to razem oddaje charakter kształtowania osobowości. Osobowość wtedy wzrasta, umacnia się, uwiarygadnia się na gruncie i w klimacie określonych wartości etyki i wychowania. Wychowanie nie jest zatem jakimś zunifikowanym przedmiotowo czy podmiotowo standardowym programem realizacji z góry wytyczonych zadań, cech i wartości, bo może stać się wtedy tylko wersją zaprogramowanej presji czy treningu na określone zachowanie się. Prowadzi to wtedy co najwyżej do określonych nawyków, ale to nie ma nic wspólnego z kształtowaniem osobowości człowieka. Wartości etyki pedagogicznej przesądzą o tym, czy ma się do czynienia z wychowującym kształtowaniem osobowości. Innego wychowania z punktu widzenia etycznych wartości być nie może. Trudno jest opisać osobowość. W ujęciu personalistycznym mówi się, że to pewna stałość cech, władz i umiejętności, które w sumie wyrażają całą indywidualność i niepowtarzalność, fenomen jednostki ludzkiej. Według takich cech, władz i umiejętności, celów i wartości można kształtować osobowość, ale osobowość to jeszcze coś więcej. To stan duchowy i psychiczny.  W procesie wychowawczego kształtowania człowieka szczególną rolę pełnią nauczyciele i to nauczyciele na wszystkich poziomach nauczania. Spośród  licznych przymiotów jakie powinny znamionować dobrego wychowawcę i nauczyciela wskazać należy chociażby trzy- wydaje się- zasadnicze przymioty: wiedzę, etykę i kulturę.

Czytaj dalej …

Czy współczesnemu nauczycielowi jest potrzebna refleksja etyczna, kodeks etyki zawodowej?

Tajemnica powodzenia pedagogicznego

             tkwi, nie tyle w idealnych programach

             ale w tym, kim są wychowawcy – nauczyciele.

                                                                   Z.Włodarski 

                                                                                                                                                                                                          
            Etyka zawodu nauczyciela dotyczy postawy nauczyciela, jego kultury osobistej, odpowiedzialności, wrażliwości, samokrytycyzmu, uczciwości, hierarchii wartości, światopoglądu, wiedzy, kompetencji. Problematyka moralna nabiera szczególnego znaczenia w zawodach, które wywierają wpływ na losy poszczególnych ludzi. Od dawna stawia się wysokie wymagania lekarzom, prawnikom, dziennikarzom. Zawody te dysponują skodyfikowanym systemem norm etycznych jak np. Kodeks Etyki Lekarskiej ( ze słynna przysięgą Hipokratesa ), zbiór zasad etyki adwokackiej czy Karta Etyczna Mediów. Pytanie o to jaki powinien być nauczyciel, czy refleksja etyczna, kodeks etyczny są mu potrzebne?  Te pytania nurtowały teoretyków i praktyków wychowania, a w czasach nam współczesnych nabrały szczególnego znaczenia.  Może więc warto wrócić raz jeszcze do naszych wielkich pedagogów traktujących o nauczycielu i poszukać u nich rady i wskazań użytecznych dzisiaj.

 

Czytaj dalej …